به تو من خواهم گفت

عشق را باور کن

تو اگر خامی و وقتت نرسیده است هنوز

که شبی را تا صبح

چون خُم می بخروشی و بجوشی در خویش

تا دلِ تنگ تو- هر روز- نگِرید تا شام

و همه ابرِ تنت ، لرز نگیرد چو خزان

یا تگرگی به نبارد

همگی سنگ به دل

نشود بالشِ پر ، خیس ز اشك

تاکه آن خواهرِکوچک تر تو ، نیم شبان

نشنود هق هقِ زار

و نخندد بسیار

تاکه رسوا نشوی

کودکی خامی و از عشق ، به دنیاها دور

اگرت سوز به چشم آمد و دل گشت به جوش

به تو من خواهم گفت

عشق را باورکن

*تا که  مجنون نشوی

دیده پر از خون نشوی

آتشی در تو نگیرد

تفِ هامون نشوی

تاکه خود دخترکی کیف به دستی وچموش

و به لب خندانی

 تو دلبری و ناز و ادا

و نسوزانده تنت را گرما

تا که دامانِ عفاف تو نرفته بر باد

- هر چه بادا گو باد-

*در خبر آوردند

که همین الساعه

 خوشگلِ بینِ خدایان مریخ یا نه ، این حضرتِ زیبایِ ونوس  پرندی که

 کندجلوه گری در مهتاب چونو فرستد دلِ ما را الهام

گفته یك روز مرا

که به جز مریم و خندیدنِ هنگامِ پگاه

گوی خون رنگِ لب مستی را

تا نترکیده به تردیِّ انار

راهِ نارفته ی مشتاقان نیست

این - همین- اولِ کار

*من که  می دانستم ، چه تو را گفتم زود

که تو ای دختركِ نازك و شیرین اندام

گر که بودت نسبی پاك ، به گل

با کمی شور که از عشق نشانی دارد

می توانستی و حق هم این بود

که  شوی لعبتكِ مستِ دلِ شاعرِ خود

می توانستی اگر عزم کنی

که اهورایِ دلِ دل شده یِ من باشی راهِ من کج نشد این باره و برّید زیاد

گفته بودند مرا ، یا همه می دانستم

چه کنم

بوی گُلم برد به خواب

روی ان شیشه تب دار تو را ها کردم

اسم زیبای تو را با نفسم جا کردم 

 حرف با برف زدم سوززمستانی را

با بخار نفسم وصل به گرما کردم

شیشه بد جور دلش ابری و بارانی شد

در هوای نفسم گم شده بودی ای عشق

با سرانگشت تو را گشتم و پیدا کردم

با سرانگشت کشیدم به دلش عکس تو را

عکس زیبای تو را سیر تماشا کردم

و به عشق تو فرآیند تنفس را هم

جذب اکسیژن چشمان تو معنا کردم

باز با بازدمی اسم تو بر شیشه نشست

من دمم را به امید تو مسیحا کردم

پنجره دفترم امروز شد و شیشه غزل

و من امروز براین شیشه تو را " ها " کردم

آن قدر آه کشیدم که تو این شعر شدی

جای هر واژه ، نفس پشت نفس جا کردم 

امدی .چه زیبا...

گفتم دوستت دارم چه صادقانه

پذیرفتی چه فریبانه

اغوشم برایت باز شد چه ابلهانه

.باتو خوش بودم چه کودکانه..

همه چیزم شدی چه زود

به خاطر یک کلمه مرا ترک کردی چه ناجوانمردانه.

نیازمندت شدم .چه حقیرانه.....

واژه غریب خداحافظ به میان امد.چه بی رحمانه....

ومن سوختم.چه عاشقانه.....

ولی ....هنوزم دوستت دارم .

روز بود خورشید بود و گل فتابگردانی که به خورشید خیره شده بود

شب شد ماه امد

گل سرش را پایین انداخت

حتی گل افتابگردان نیز به عشقش خیانت نمیکند

منم عاشق مرا غم سازگار است

تو معشوقی تو را با غم چه کار است

دلتنگم ودیدار تو درمان من است

بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مباد وبر هیچ تنی

ان چز از غم هجران تو بر جان من است

لحظه لحظه ی انتظار را با عشق تو میگزرانم و هر لحظه نام زیبای تو را زیر لب زمزمه میکنم

شمع دانی که دم مرگ به پروانه چه گفت

گفت ای عاشق بیچاره فراموش شوی

سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد

گفت طولی نکشد تو نیز خاموش شوی

امدی .چه زیبا...

گفتم دوستت دارم چه صادقانه

پذیرفتی چه فریبانه

اغوشم برایت باز شد چه ابلهانه

.باتو خوش بودم چه کودکانه..

همه چیزم شدی چه زود

به خاطر یک کلمه مرا ترک کردی چه ناجوانمردانه.

نیازمندت شدم .چه حقیرانه.....

واژه غریب خداحافظ به میان امد.چه بی رحمانه....

ومن سوختم.چه عاشقانه.....

ولی ....هنوزم دوستت دارم .

روز بود خورشید بود و گل فتابگردانی که به خورشید خیره شده بود

شب شد ماه امد

گل سرش را پایین انداخت

حتی گل افتابگردان نیز به عشقش خیانت نمیکند

ناز من ای یگانه

بگذار دوستت بدارم

خواهی دید که زیبا ترین غنچه هایِ ستایش را
از پیكرت وام خواهم گرفت

و دامن دامن ، گل هایِ نوازش
به پایت خواهم کاشت

باشد که تمامی واژگانِ دل پسندی

از تراشِ بلورینِ اندام تو برآیند
و عشق ، از آبشارِ نگاهت

- چون اهورایِ هستی بخش

بر پیشانیِ آفرینش بنشیند

و ابدیت ، به آزمونِ لحظه برخیزد

به نام تنها کسی که چشم امیدم خیره به اوست

زندگی گل زردی است به نام غم

رنگ سرخیست به نام عشق .

 فریاد بلندیست به نام اه .

 مروارید غلطانیست به ناماشک

اینه ایست به نام دل .

اشکیست که خشک میشود

 لبخندیست که محو

میشود

 یادیست که در عالم فراموشی می ماند .

                        مگذار گذشت در دلت گم بشود                              

 مجذوب تلسم سیب و گندم بشود       

 مگذار زندگی به این شیرینی

قربانی یک سوء تفاهم بشود

مجنون اگر از آتش لیلی سرخ است

یا لاله اگر به هر دلیلی سرخ است

شرح دل ما حیف است که پنهان باشد

این صورت ما به ضرب سیلی سرخ است

به تو من خواهم گفت

عشق را باور کن

تو اگر خامی و وقتت نرسیده است هنوز

که شبی را تا صبح

چون خُم می بخروشی و بجوشی در خویش

تا دلِ تنگ تو- هر روز- نگِرید تا شام

و همه ابرِ تنت ، لرز نگیرد چو خزان

یا تگرگی به نبارد

همگی سنگ به دل

نشود بالشِ پر ، خیس ز اشك

تاکه آن خواهرِکوچک تر تو ، نیم شبان

نشنود هق هقِ زار

و نخندد بسیار

تاکه رسوا نشوی

کودکی خامی و از عشق ، به دنیاها دور

اگرت سوز به چشم آمد و دل گشت به جوش

به تو من خواهم گفت

عشق را باورکن

*تا که  مجنون نشوی

دیده پر از خون نشوی

آتشی در تو نگیرد

تفِ هامون نشوی

تاکه خود دخترکی کیف به دستی وچموش

و به لب خندانی

 تو دلبری و ناز و ادا

و نسوزانده تنت را گرما

تا که دامانِ عفاف تو نرفته بر باد

- هر چه بادا گو باد-

*در خبر آوردند

که همین الساعه

 خوشگلِ بینِ خدایان مریخ یا نه ، این حضرتِ زیبایِ ونوس  پرندی که

 کندجلوه گری در مهتاب چونو فرستد دلِ ما را الهام

گفته یك روز مرا

که به جز مریم و خندیدنِ هنگامِ پگاه

گوی خون رنگِ لب مستی را

تا نترکیده به تردیِّ انار

راهِ نارفته ی مشتاقان نیست

این - همین- اولِ کار

*من که  می دانستم ، چه تو را گفتم زود

که تو ای دختركِ نازك و شیرین اندام

گر که بودت نسبی پاك ، به گل

با کمی شور که از عشق نشانی دارد

می توانستی و حق هم این بود

که  شوی لعبتكِ مستِ دلِ شاعرِ خود

می توانستی اگر عزم کنی

که اهورایِ دلِ دل شده یِ من باشی راهِ من کج نشد این باره و برّید زیاد

گفته بودند مرا ، یا همه می دانستم

چه کنم

بوی گُلم برد به خواب

روی آن شیشه تبدار تو را " ها " کردم 
 

اسم زیبای تو را با نفسم جا کردم 

 حرف با برف زدم سوززمستانی را

با بخار نفسم وصل به گرما کردم

شیشه بد جور دلش ابری و بارانی شد

در هوای نفسم گم شده بودی ای عشق

با سرانگشت تو را گشتم و پیدا کردم

با سرانگشت کشیدم به دلش عکس تو را

عکس زیبای تو را سیر تماشا کردم

و به عشق تو فرآیند تنفس را هم

جذب اکسیژن چشمان تو معنا کردم

باز با بازدمی اسم تو بر شیشه نشست

من دمم را به امید تو مسیحا کردم

پنجره دفترم امروز شد و شیشه غزل

و من امروز براین شیشه تو را " ها " کردم

آن قدر آه کشیدم که تو این شعر شدی

جای هر واژه ، نفس پشت نفس جا کردم 

تو ای زیباترین- تنها به یك ساعت- زمن دوری

تو راگفتم که آری- با کمی جرئت

و تنها ساعتی گل رنگ

تو را گفتم که از هستی

به یك دم می شوی گریان

و از آن پس دگر، پروردگارِ جانِ من هستی

مترس از گریه ای- یا عطسه ای- از حرفِ این وآن

مترس از آن چه دیگر نیست

بیا بردار ، این یك گام

بیا دل را ، تو یك دل آن

ببین

آغوشِ این دیوانه ، جز بر روی گل وا نیست

مگر او را نمی خواهی ؟

*بیا ای آخرینِ من

که گر از توگذشت وشد

دگر ما را نخواهی دید ، در باغِ گل و بلبل

و دیگر بار در میخانه خواهم کرد من فریاد

مرا از هم سفر ، داری دریغ ای نازنینِ من ؟

چه گویم باز ؟

هنوزم گوئیا پیمانه جا دارد !

هنوزم رنج پایان نیست

خداوندِ من ای خورشید

ای زیبا پسر ، دختر

نمی دانم

*ولی ای ماهِ من

گر از منَت بگذشت

رو خود را به چاهی کن

بسوزان گیسوانت را

که تا سر برآنی فردا

شعاعِ آتشت سوزد ، تنِ ما را

مگر گرما بگیرم- بار دیگر- از تو زیبا روی

و بار دیگری اما ، بسوزانم اگر کس بود

و یا در چاهِ ویل و یا که واویلا

هر آن جایی که می گویند این مردم

بمانم ، تا بپوسد استخوانِ من

اگر راضی شوی یك لحظه ، در آغوشِ من باشی

*

ناز من ای یگانه

بگذار دوستت بدارم

خواهی دید که زیبا ترین غنچه هایِ ستایش را
از پیكرت وام خواهم گرفت

و دامن دامن ، گل هایِ نوازش
به پایت خواهم کاشت

باشد که تمامی واژگانِ دل پسندی

از تراشِ بلورینِ اندام تو برآیند
و عشق ، از آبشارِ نگاهت

- چون اهورایِ هستی بخش

بر پیشانیِ آفرینش بنشیند

و ابدیت ، به آزمونِ لحظه برخیزد

- فدایت هر چه بودِ من

-
نبوسیدم مگر دستت ؟!

ندانستی که یعنی پای تا سر من تو را هستم ؟

مگر در چشم های من ، نكردی خویش را پیدا ؟

در آغوشم نخواندی پیكرت را ، آن چنان زیبا ؟

تو عشقِ خویش را در من نجستی بهتر از جانم ؟

و یا باور نكردی

کاین چنین بی تو زمستانم ؟

نمی خواهم که پیش از موعدش چیزی بگویم من

ولی دانم کزین خامی پشیمان نیز خواهی شد

خداوندم تویی ، پروردگاران را بگو دستی

که شد از دست این مجنون

نه آن دیوانه ای کو دیده ای در قصه ها یادش

تو این سان است  عشق و از

نه آن عشقی که خواندی قصه اش را در کتابی تو

برای من بگو ای نازكِ گل

،

 نازِ زیبایم بسته می ماند ؟

 حقیقت چرا چشم تو بر روی مگر تو

 کودنی؟ آوری ؟

چرا اشكم نمی بینی ؟

مگر در آن دلت سنگ است ؟

بكوبان بر سرم

تا من ، به دست تو شوم در گور

- همین هم بهر تو بس نیست ؟

-
فدای رویِ خوبت ، هر چه در من هست

که می خواهد کنون فرهادِ تو ، از کوه درغلتد

مگر بینی به پایِ خود

شود راضی دلِ سنگت

بمیرم من برایِ تو

که رحمت را نمی خواهم

نگاهت را شوم قربان

پشیمان نیز خواهی شد

که چشمانِ تو بوده کور

مگر بس نیست این خیلِ گواهان پیش رویِ تو ؟

بیا بس آن درشتی را

که می میرم برایت من

- دلت خوش شد ؟

-
چرا تاریك و ژرف است این دلت ؟

گویا نمی دانی ! ؟

که عشاق از دلِ خود وام می گیرند

نه از زیبایی معشوق در راهِ دبستان ها

دلِ عشاق سودایی است

وعاشق کور ودستش هست در دستانِ دیوانه

چرا این دفتر من را

نمی خوانی ، چنان کو هست ؟

چرا عشقم کنی انكار ؟

که من با تو نه نیرنگم

نه رنگی از غرورِ عشق

اگر باشی تو را تنها پرستم ، در درونِ خویش

وگر رفتی تو را بدرود باشی با همای بخت

و دیگر هیچ و بس بدرود

اگر روزی دشمن پیدا کردی بدون در رسیدن به هدفت موفق بودی.

اگر روزی تهدیدت

کردن بدون در برابرت ناتوانند. اگر روزی خیانت دیدی بدون قیمتت بالاست.

 اگر روزی ترکت کردند بدون با تو بودن لیاقت میخواد .

تو بگو چگونه باور کنم ؟! از هر که پرسیدم ،گفت فراموشش کن .اما چگونه 

هیچکس نگفت . یکی گفت : دیگر بدو فکر نکن . اما چگونه به او فکر نکنم ،

 در حالی  

که هر لحظه یادش در خاطر من است.دیگری گفت دیگر به او نگاهی نکن .

 اما  

چگونه نگاهش نکنم ، در حالی که نگاه تنها مسیر میان من و اوست .

 دیگری گفت :

نگاهش را نادیده بگیر . اما چگونه نگاهش را نادیده بگیرم ،

 درحالی که نگاهش در هر

آینه پیداست

لحظه لحظه ی انتظار را با عشق تو میگزرانم و هر لحظه نام زیبای تو را زیر

 لب زمزمه میکنم.

خدایم ای خدایم ای خدایم       صدایت میکنم بشنو صدایم

نمیدانم چرا این شد سزایم؟